Сёння фактычна цэлую ноч квасілі са спадаром, які з'яўляецца фанатам шансону, ну, і слухалі суадносна шансон жа. Нармалёвыя людзі, цікавыя суразмоўцы. Паважаю за прынцып і за сваю філасофію. 

Віншуем з пройдзеным тэстам!!! Вы мне вельмі нагадваеце на братоў Луцкевічаў

Поздравляем!!! Вы - настоящий Латыш!

Ніхто не чакаў, а яна ёсць. 

Трэба пашыраць жыццёвую прастору.

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0504/WaterOnMars2_gcc.jpg

      Учора на семінары па сацыялогіі пачалася, ну я б не назваў гэта спрэчкай, аднак даволі сур'ёзная размова ды абмеркаваньне наконт узроўню свабоды ды волі, якую здольны атрымаць кожны чалавек у сучасным грамадстве. Пытаньне даволі складанае, тым больш, калі крыніцай для яго стала тэорыя знакамітага Зігі. Так, вядомыя Ід, эга ды суперэга. Цікавая сітуацыя, выкладчыца пачала супярэчыць сваім жа думкам, якія былі выказаны ёю ў падручніку. Праблема складалася з таго, наколькі дамінуючым ды нарастаючым становіцца Суперэга, наколькі свабодны сучасны чалавек ад грамадства, яго нормаў ды законаў. Спадарыня выкладчыца зазначала, што чалавецтва становіцца ўсё больш вольным. Аргументы: мы можам цалавацца на вуліцы, ва ўніверсітэце, дзе заўгодна. Абсалютна нязгодны. 
      Глядзім... Тыя самыя сацыяльныя нормы, магчыма, новыя ў некаторым сэньсе, пераўтварыліся ў фармальнасьць. Нехта скажа: "значыцца, насамрэч мы вольныя, аднак фармалізм нас закабаляе". Дык вось і праблема. Знакаміты савецкі фармалізм. Ён вядомы менавіта як сродак кантролю дзеяньняў. Кантралюем дзеяньні- кантралюем суб'ектыўныя падзеі ці прадстаўляем іх, яе нам падабаецаа ды прыемна. Некалькі пакаленьняў - кантроль думак. Час - і наша сьвядомасьць становіцца выдатнай сыравінай для маніпуляцый. Штучная свабода - шлях да моцнай улады. Моцная ўлада - кантроль эканомікі. Плюралістычная надбудова на таталітарным базісе - міф, а далей: усеагульны этатызм, штучны эгалітарызм. Вось ён камунізм. Яго сутнасьць ды правалы. Ідэалогія ўсеагульнай дасканласьці ды стабільнасьці. Роўнае, "смушнае" разьвіцьцё - духоўная стагнацыя. Яна ёсьць прычына крэатыўнага крызісу. Да таго дадазім адсутнасьць творчай меньшасьці. Большасьць кантралюе сутнасьць улады. Згодна Д. А. Тойнбі: крызіс ды калапс цывілізацыі. Згодна П. Сарокіну: крызіс, бо ВКС не зьмяняюцца, бо адсутнічаюць усялякія падставы для яе зьмены(ні войн, ні рэвалюцый -СТАБІЛЬНАСЬЦЬ).Адна ВКС- адна парадзігма жыцьця, адна карціна сьвету. Дадазім сюды яшчэ інфармацыйны кантроль. Дзе свабода? - Зьнікае. Гітлер, Франка, Салазар, Муссаліні, Танака - проста дзеці...
P.S. Дзякуй Інтэрнэту. Ён сродак ды хвароба цывілізацыі. У добры шлях homo sociologicus. 

Тое, што трэба

Не народ для ўрада, а ўрад для народа

К. Каліноўскі

       Безумоўна, цяжка не пагадзіцца з классікам ды змагаром за незалежнасьць нашай роднай Беларусі. Электарат мае права і павінен мець пэўны кантакт з уладамі. Менавіта з гэтай нагоды і была аргнізаваная сустрэча студэнтаў факультэту моўнай падрыхтоўкі з дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Давыдзька Генадзем Браніслававічам, якая адбылася 3.04.2007 году.Адразу ж трэба адзначыць, што чакалі студэнты дадзеную сустрэчу з нястрымнай неўтаймаванасцю. Згодны, пытанняў у сучаснага студэнцтва нашмат больш, чым адказаў на іх, таму зразумела, што магчымасць атрымаць тыя самыя дасьведчаныя адказы выклікала сапраўдны ажыятаж сярод свядомага ды актыўнага студэнцтва. 

       Напачатку сустрэчы студэнтам быў прапанаваны расповяд пра будынак Дому Ураду, пасля чаго адбыўся паказ невялікай кінастужкі, якая расказала студэнтам пра функцыянаванне Нацыянальнага Сходу. Трэба адзначыць, што той невялікі ролік быў зроблены спецыяльна да юбілею парламенту Беларусі,  які адзначаўся парламентарыямі ў лістападзе 2006 году. Але ж нарэшце прыйшоў час для непасрэдна сустрэчы. Трэба адзначыць, што спіс пытанняў быў падрыхтаваны загадзя, дзякуючы чаму давялося пазбегнуць нейкай пачатковай няўтульнасці ды сціпласці. Першае ж пытанне датычылася праблем жыцця моладзі, моладзевай паліткі ў краіне. Адказ на яго быў дастаткова дасканалым, што дазволіла працягнуць ды развіць дадзеную тэму, бо зразумела ж,  ведаць пра тое, што датычыцца цябе напрамую заўсёды больш ціквава. На жаль было адзначана,  што большасць моладзевых праграм плануецца ў межах і пад патранажам БРСМ. Зразумела ж пытанні студэнцтва датычыліся і праблем платнай адукацыі. Яны складаюцца, як вядома,  з бясконцых павышэнняў той самай аплаты. Былі таксама закрануты пытанні выдзялення пакояў у інтэрнатах для студэнтаў, што навучаюцца на платнай аснове. Даволі дзіўным і бессэнсоўным выглядала пытанне-прапанова з філіі Маскоўскага сацыяльнага ўніверсітэту, якое зазначала, што неабходна выдзяляць месцы ў інтэрнатах у першую чаргу платнікам. Зразумелай была незадаволенасць студэнтаў-бюджэтнікаў. Гэта факт і такое жыццё, што пераможцы ў конкурсе павінны атрымліваць узнагароду, а так, які ў гэтым сэнс? Таксама падчас сустрэчы закраналіся пытанні культурнага развіцця сучаснай Беларусі, сучаснага стану і перспектыў беларускай мовы ды ўласнай кальтуры. Напрыклад, студэнтамі была высунутая прапанова аб адкрыцці Нацыянальнага ўніверсітэту, дзе б усе дысцыпліны выкладаліся па-беларуску. На жаль, адказ быў адмоўным. Цікавымі для доследу асобы былі пытанні, якія патрабавалі ад спадара Давыдзькі шчырых асабістых адказаў. І тое атрымалася даволі нядрэнна. Пад канец сустрэчы студэнты настолькім завяліся, што стрымаць хвалю пытанняў было даволі складана. Аднак дэпутаты, як вядома, людзі са сваімі дзяржаўнымі клопатамі, таму зразумела ж час быў абмежаваны.

       Дарэчы, увогуле сустрэча атрымалася даволі такі жвавай ды цікавай. Адказы былі насамрэч дасведчанымі, дзякуючы чаму студэнты, у сваёй большасці былі задаволеныя сустрэчай, атрымаўшы неабходную інфармацыю для роздуму ды дзеянняў. 

УУУхххх... Блін, суперскі дзень. Мусіць, самы шчасьлівы за апошнія некалькі месяцаў.  Нехта з вас падумае, што ён, мусіць, знайшоў кагосьці. Абсалютна, не. Проста заўсёды адчуваю спірытуальны альбо душэўны ўздым пасьля наведваньня свайго Родненькага. Не, гэта не чалавек. Гэта самае лепшае месца ў сьвеце, хто там быў мяне зразумее. Так, так – гэта  Ліцэй. Зноўку наведаў яго, але не проста так, а каб сустрэцца са сваімі сябрамі. Яны самае галоўнае, што даў мне мой Ліцэй (так, мой, бо ён, як гаворыцца, інсайд мі, у маім сэрцы). Зноўку пафасна, але гэтак і трэба. Сяброўства ўсё ж вышэй за навучаньне(зноўку выходны сярод тыдню). Камунікацыя, піва, тэніс, ліцэйская курылка, сталоўка  - усё, як год і дзесяць месяцаў таму. Чарговы чэмпіянат па паяданьні кашы, на колькасьць. (не ўдзельнічаў). Гарбата, прыемныя абразы, атмасьфера той самай сапраўднасьці, аб якой я мару ўжо другі. Універсітэцкая ассяродзьзе ў сваёй большасьці штучнае, зносіны паміж людзьмі тым больш. Шкада, таму і душыць тая самая настальгія. Там(у Ліцэй) умелі працаваць так, што кожны мог бы пазайздросьціць, а адпачывалі мы яшчэ лепш, і нават без аніякага алькаголю. Сумленьне чыстае, свядомасьць празрыстая – думкі сьветлыя.

Вяртайцеся ў свой лепш асяродак, камунікуйце з сапраўднымі, будзьйце сапраўднымі, хаця я веру, што большасьць з вас такая. Дзякуй, што хаця б праз нэт. Яшчэ раз, вялізны дзякуй Кірылу С., Дзянісу Ж., Лёху М., Жу-жу, Юрасю М., Швейку, Максу В. Асобнае дзякуй Пальчыку Г.В. за нашае шчасьлівае дзяцінства.

З.Ы. Я люблю цябе Ліцэй. 

Так. Мусіць, дакаціўся. Сяжу ды п'ю ў адзіноце ды слухаю Крамбамбулю. 
Хаця, мусіць, так і ёсьць - вучуся жыць ў адзіноце. Спытаеце, хаця наўрадці, навошта?. Магчыма гэта часам карысна.

Я зноў пішу, ведаючы, што адказу ня будзе. Аднак выказацца маю пэўны намер. Я зусім не разумею пэўнай сітуацыі. Ты - просты хлопец, які мае нейкія пачуцьці, хаця зусім не нейкія, а дасканала акрэсьленыя ў межах сваёй сьвядомасьці. Знаёмая сітуацыя. Праз пэўны час ( добра,што ў кагосьці ён па-простаму бывае) табе кажуць "Давай застанемся простымі сябрамі.". Добра, нехта памыляўся, часам так, што і абодва. Усё забыліся на пачуцьці. "Прошла любовь - завялі памідоры". Ну, добра. Але дзе яны? Так, так тыя самыя сяброўскія адносіны. Няўжо іх не было да гэтага, няўжо тое была простая фікцыя. Ну навошта тады іх прапааноўваць ці па-простаму заклікаць працягнуць. Мілыя дзяўчаты, давайце голасна і проста казаць "Бывай", а не прамаўляць тое, у што вы не вярыце. Навошта гэты падман? 
Я ведаю сам, што ў гэтай сітуацыі заўсёды вінаватыя абодва. Яны сустракаюцца вачыма, але там пустэча, бязглуздзіцца, простая сьмешка. Яны больш не вітаюцца, нават позіркамі. Яны больш ня пойдуць піць піва ў кампаніі, але калі і прапануюць то не яму ў вочы, а сябрам. Галоўнае, каб ён не ведаў. А то раптам пойдзе? І зноў гэты позірк? Фее...
P.S. Я не пакрыўджаны, проста цяжка трымаць у сабе пэўныя думкі. Уголас сказаць не магу, мусіць, страшна.